Zwijmelen op Zaterdag

Ik keek gisteren naar A Place to call Home. Het was een trieste aflevering en op het einde kwam het lied wat ik heb uitgekozen voor de zwijmel. Ik was ontroerd door de muziek...of nee eigenlijk was ik  geraakt. Geraakt door de woorden. Wat moet dat toch heerlijk zijn dat je thuiskomt bij de ander.

Oorspronkelijk is het een stuk van Frédéric Chopin's Étude No. 3 in E, Op. 10. In 1939 heeft Tino Rossi woorden gegeven aan de muziek en had een hit met zijn Tristesse. In 1950 heeft Bob Russel deze tekst herschreven voor Jo Stafford. De muziek van Rossi bleef nagenoeg hetzelfde. Zij had hier weer een dikke hit mee in 1950. De versie van Micheal Yezerski feat. Alex Oomens is niet vergezeld van piano maar van gitaar. Het is een enorm populair lied onder de trouw-lustigen.  Vele bruidjes hebben dit lied gekozen voor de eerste dans als getrouwd stel.

En omdat ik niets wist te vertellen vandaag dacht ik laat ik eens een review geven over dit lied :)
Ik ben een beetje leeg, moe, beetje niks nakkes blegh.....
De vakantie is over. Maandag moet mijn meidje weer naar school. Dinsdag beginnen de lessen weer. Ze heeft er zin in. Ze is er klaar voor. Haar weken waren gevuld met bedhangen en bedhangen en bedhangen, sjoppen, taartbakken, pyamafeestjes, kermis, strand, kussengevecht in het park, verjaardagsbezoek, en nieuwe vrienden maken. Ze is helemaal opgeladen!
Ik een stuk minder :(
Goede nieuws is wel dat de man van de tuin langs is geweest, en een inventaris heeft opgemaakt. Tuurlijk schrok hij zich wild, en gaf te kennen dat hij eerst moest overleggen ivm materieel, want er zou genoeg afgevoerd moeten worden. Maar voordat de blaadjes vallen wou hij wel klaar zijn hier. Ik ben opgelucht,  ik ben blij. Er is een last van mijn schouders gevallen.
En toen wist ik het niet meer. Daarom wens ik u allen een .......
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..Enjoy...

I am you

Eerste probeersel

Gisteren ben ik weer in mijn atelier gedoken. Terwijl de kids nog sliepen begon ik aan mijn indigo avontuur. Het 6e chakra was aan de beurt. De plek waar dromen, herinneringen en toekomstbeelden samen komen. De plek waar je God ontmoet. Het was de chakra waarbij ik in de meditatie ineens heel hard moest huilen. Ik zag er dus een beetje tegen op om deze te doen. Ik loop daarom ook wat achter. Ik begon met wat gedachteloos gekrabbel op het papier. Smeet verf erop( die dikke vlekken) en daarna goudverf. Ik vind de kleur goud het beste bij de goddelijke vonk passen. Nu ik zo naar dit eerste beeld kijk zie ik ineens het hart in het hart van de schildering....wel toevallig, want nadat ik deze volledig heb verprutst zie ik ineens allemaal kleine hartjes erin ;)
Omdat ik zoveel verf erop gesmeerd had en veel water gebruikt had heb ik twee vellen gepakt om afdrukken te maken van deze. Zie hieronder....

afdruk 1, mooie achtergrond/ basis

afdruk 2, maar dan al wat verder doorgewerkt.

Daarna ben ik verder gaan werken op de eerste, en weer afdrukken gemaakt en op een gegeven moment had ik de eerste zo dicht gesmeerd, dat ik hem opzij legde. Het was wel een goed beeld van hoe ik me van binnen voelde bij dit chakra. Chaos, onrust, verdriet, niet goed kunnen zien. Ik ben daarom verder gegaan met de andere twee. Heel voorzichtig heb ik de beelden achter die grote wolk tevoorschijn getoverd. Onderstaande was de eerste. Nog wel chaotisch, maar je ziet al helderder.

afdruk 1, verder doorgewerkt

En toen kwam ik bij deze aan. Ik besloot met mijn ogen dicht het potlood over het papier te laten gaan. Toen ik weer keek zag ik figuren. Die heb ik verder uitgewerkt. Toen kwam tekst.......
I am you (de baby) You am I ( het kind) I was you (de volwassene rechts) en I will be you (de vage verschijning links)
Heden verleden en toekomst komt daar samen, als verbeelding voor het innerlijke scherm waarop je je leven vorm geeft. Waar je je dromen droomt. Waar je je verleden herinnert. Waar je jezelf realiseert. Alles begint bij een beeld in je innerlijk. Dat is dus deze hieronder.

afdruk 2, I am you...

De laatste heb ik achter tralies gezet. Symbolisch, omdat dit stuk bij mij nog gevangen zit in tranen en angst en afwijzing. Toch is er al een opening, een heling aan de gang. Dat zie je aan de hartjes die zijn verschenen in de verf...ik moet ze alleen nog even aandikken. :)

het origineel maar dan vele lagen later

Ik weet niet of ik vandaag nog weer aan de slag ga of dat ik het eerst een dagje laat inzinken. We zien wel. Voor nu ben ik helemaal blij dat ik zo door dat stuk geschilderd ben. 
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..Enjoy...

Op de dijk

we zaten op de dijk en dit was ons uitzicht

Zus kwam me halen vanmiddag.
Eigenlijk wou ze heel graag naar het strand, zoals vroeger. Toen gingen we met ons kroost( 4plus2) hele dagen heen. Tassen vol eten, handdoeken, drinken, eerste hulp, wc-papier, tentjes, parasol en strandstoeltjes enzovoorts sleepten we mee. Liepen we in een lange rij naar het strand. Daar werd alles op een grote bult gesmeten. De kinders wisten niet hoe snel de kleren uit moesten en renden met schep, emmertjes, garnalennetten de zee in en wij gingen de boel optuigen. Om daarna heerlijk te genieten van het warme zand, de zilte lucht, blije kinderen en rust. Emmers vol krabben werden gezocht, krabbenhotels gegraven, kastelen gemaakt, kuilen gegraven, gezwommen, gerend, op onderzoek op de pier gegaan...het kon allemaal.  We hadden zoveel eten mee dat we heel lang konden blijven. Meestal tot de zon onder was gegaan. En dan, beetje moe, sleepten we de hele boel weer mee terug. Op naar huis.
Zomervakantie was altijd staycation, maar wat maakt het uit met de zee zo dichtbij.

De meiden en Zoon in de branding 2005

Vandaag niet in de zee geweest,
vandaag zelfs niet aan de waterkant gestaan.
Vandaag even niets van dat wat we vroeger altijd deden.
Ik krijg de wandeling niet voor elkaar.(van de duin af en door het mulle zand omlaag en daarna weer omhoog) Maar ik kon wel bovenop de dijk zitten.
Dus zaten we op de dijk. Lekker in het zonnetje, terwijl het strandje verder op al leegliep en het terras ernaast vol.

*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Dit schreef ik gisteren half slapend, en uiteindelijk hing ik over mijn toetsenbord met de ogen dicht. Ik was zo moe. Zoon zat naast me te kletsen en hij heeft hele verhalen verteld maar ik heb geen idee meer waar het over ging. Af en toe kwam ik bij en dan hoorde ik hem wat zeggen. Dan reageerde ik met mhmh of ja of zoiets, en sukkelde ik weer in slaap. Op een gegeven moment hoorde ik hem zeggen dat ik maar beter naar bed kon gaan. Dat zou vast lekkerder liggen dan dat gewiebel met mijn hoofd. ;)
Niet dat dat echt zo was hoor. Ik leef al een tijd in permanente staat van oorlog met mijn bed. Elke lat van de lattenbodem prikt in mijn lijf. Als ik dat had geweten had ik mijn aupingspiraal nooit weggedaan. Wat een ondingen, die lattenbodems van tegenwoordig. Ze veren mee. En daardoor zit in elke curve van je lijf een lat van de lattenbodem gedrukt...fijn hoor.

*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Dat was vanmiddag. Ineens werd  Zoon boos en hyper en voor ik het wist was de sfeer gedaald tot het vriespunt. Waarom? Omdat dochter zich niet aan de afspraak hield, voor de derde keer op een rij volgens Zoon. Waardoor eerst zij ruzie kregen, en toen ik me erin waagde te bemoeien ik ook nog een grote brulmond kreeg van Zoon. Zo fijn....NOT....
Dochter maar weer aangesproken op haar niet nakomen van afspraken, en vaag zijn naar Zoon toe. En Zoon aangesproken op zijn nog niet zo heel erg flexibel kunnen zijn, maar dit wel moeten leren. En toen was het alweer tijd om te koken....
En nu is het alweer bijna bedtijd.
Wat ik dus gisteren wou opschrijven was dat ik het heel erg gezellig vond zo boven op de dijk! Dat de frisse lucht, de blauwe zee, de zilte smaak op de tong en het weidse uitzicht me goed heeft gedaan! Dus Zus,
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★MERCI xxx*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸..

Zwijmelen op Zaterdag

en toen was ie af, met zilververf en al...is wat moeilijk te zien.

Net wakker geworden in de herrie van , jawel, alweer een kluspartij.
Week 5 van de vakantie gaat morgen beginnen en nog geen week was vrij van herrie en stof en storm. Het lijkt wel of dat inherent is aan deze stad. Ik heb het in Julianadorp nog niet zo zot meegemaakt als hier. Ik hoor nog duizend maal liever kinderen buiten die buiten spelen, schreeuwen en gillen, dan dat gejekker van die akelig irritante snerpende machines. Die eindeloos eentonig doorgaan totdat de klus over is.
Ik snap de mensen ook niet, is het eindelijk mooi weer gaan ze heel hard aan het werk.

Nou ja,
het is dus mooi weer.
Ik heb geen plannen voor vandaag. Die maak ik niet meer. Ik ben al blij als ik wat rond gruttelen kan. Wat op mijn wenslijstje staat:
Schilderen in mijn atelier :D :D :D
Boodschappen in de stad
zitten in het zonnetje
en lekker eten
Nou dat moet te doen zijn dacht ik zomaar.
De zon schijnt, het is lekker weer, het waait niet al te hard en ik heb lang geslapen zonder wakker te worden. Dussssssss
Ik ga jullie een hele fijne zaterdag wensen!

owja,
het liedje,
gisteren een zielige film gekeken op Netflix. Before I die( voor ik doodga) Ik had het boekt gelezen een jaar na mijn vaders dood, als een soort van rouwverwerking. Ik huilde tranen met tuiten. dat wel, maar goed, ik huil nog steeds als ik iets zieligs zie. Het liedje komt van de soundtrack. Ik vond hem wel wat hebben.
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Enjoy*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Bijna Weekend

En nog een blauw :)

Half 6 was het, maar ik was al eerder wakker. Eigenlijk ook niet, ik was bewust dat ik niet echt meer sliep. Mijn lijf zat me in de weg. Ik kan me niet heugen wanneer ik wakker werd en me goed uitgerust voelde. Meteen een lach op mijn gezicht had en zin had om de dag te beginnen. Dat is al eeuwen geleden.
O wat kan ik daar naar verlangen.
Hoewel ik in een visualisatie niet eens het gevoel meer op kon wekken. Best wel triest eigenlijk dat ik niet meer weet hoe het voelt om wakker te worden en dan zomaar uit bed te stappen zonder pijn, benauwd, onrust en moe zijn. Ik kon van de week in een geleide meditatie ook het gevoel van "alles kunnen" niet meer oproepen. Ik heb al zo lang niet meer alles gekund dat ik ook niet meer weet hoe dat dat voelt. En wat zou ik dan gaan doen?
Een paar jaar geleden kon ik zo vol overtuiging opnoemen wat ik allemaal wou en dan voelde ik de vreugde en de vrijheid door me heen stromen. Tegenwoordig voel ik  de vermoeidheid, het uitgeput zijn, het stuk zijn, als ik alleen al denk aan rennen, dansen, zingen.  Laat staan dat ik mezelf lekker in de tuin zie gruttelen/werken. Of nu eindelijk eens die muren schilder in mijn atelier. Na afloop word ik steeds weer genadeloos afgestraft.
Gelukkig is dat een stuk minder als ik schilder.
Dan ga ik zitten en laat ik mijn innerlijke beelden naar buiten vloeien. Dan heb ik helemaal geen last van niet kunnen vliegen. Met mijn ziel kan ik alle kanten op. Ik vlieg dan energetisch...zoiets. Ik wordt één met de dans op het papier, de werveling van de beweging, de tonen van de muziek.
Ik ben niet meer mijn lijf maar de verf die vloeit en de kleuren die ik kies.
Dat is wat kunst maken met me doet. En dat is ook meteen de reden dat het zo ontzettend belangrijk is voor mij. Het houdt me positiever dan welke andere methode dan ook. Het spoelt als het ware alle negativiteit uit mijn ziel. Ook al wil het lijf dan niet zoals ik wil, mijn ziel is vrij. Helemaal vrij, om daar te gaan waar het goed is. Om te vliegen en te dansen en heel hard te zingen. Mijn ziel is een oneindige stroom van scheppingen. Het is gewoon een kwestie van durven toelaten, durven in die stroom te stappen, durven uit de schaduw te stappen zo in het licht. Het maakt niet uit hoe gebroken ik ben, ik ben goed zoals ik ben. Ik ben mooi zoals ik ben. Ik ben waardevol zoals ik ben. Ik vlieg misschien niet zo hoog, en zo hard, maar ik vlieg zoals Bibje's horen te vliegen. Dwarrelend op zoek naar de mooiste bloem voor de lekkerste zoete nectar. :)
Het is een liefde die blijft!

Hier ben ik nog maar net aan begonnen...Blauw, ik hou toch wel van jou...

*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijne dag*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Maandag dinsdag Woensdag

Groen, hart chakra, eindelijk af...

 Maandag
Al een hele week zo ontzettend moe dat ik er als een berg tegenop zag. Maar ja ik had het zelf voorgesteld, ik wou zelf niet dat ze hier aan huis kwamen. Ik wou niet dat ze de bende van een hele week zagen. Dus toog ik daarheen. Stukje bus en veel lopen. Je moet wat. Dit zijn echt de momenten dat ik een auto of een motorisch vervoermiddel mis hoor. Al was het maar een sparta-met ofzo.....
De wandeling duurde dus even.
Eenmaal daar werd ik een kantoor ingeloodst door een mevrouw. De andere wijkmeester ging net op weg. Hij keek me aan met een medelevend gezicht en schudde me warm de hand. "Hallo, u ken ik nog wel."

Roze :)

 Dinsdag
Inmiddels zijn we een paar dagen verder...ik was zo moe dat ik in slaap viel en uren later pas weer wakker werd. Gisteren nog zo'n dip dag en nu eigenlijk niet veel beter. Het vreet energie.
Niet dat het zo zwaar negatief was, dat niet. Maar dat ik daar zat en dat er onmin is, dat wel. Uiteindelijk ging het vooral om de brandnetel in mijn tuin...en dan dat het ook bij hun de tuin in groeit. Ik denk, dan haal je het weg. Maar goed, blijkbaar is het raar dat ik hun probleem niet wil oplossen. Terloops hebben ze nog wel over geluidsoverlast gemeld maar daar is niet op in gegaan door de wijkmeester, als ik het goed begrepen heb. Die was de afspraak dus niet vergeten.

Keelchakra Blauw...nog niet af

Woensdag
Ik wordt zo moe van mezelf, van mijn moe zijn, van het niet vooruit kunnen komen. We zijn op week 6 van het histamine arme dieet. Ik heb het gevoel of ik weer op dag 1 sta minus 4 kilo vocht dan. Het gaat af en aan. Net een hele week dikke buiken, nadat ik kip gegeten had. Zo midden in die week woog ik mezelf en was ik dus ook meteen weer 2 kilo zwaarder. (ik was inmiddels 6 kilo lichter) Nu is dat niet het probleem op zich, maar het niet knap kunnen bukken, omdat het zo gespannen is wel. Bah en bah gewoon!
Ik hoop maar dat de vakantie van het clubje tuinmannen van de woningbouwvereniging snel afgelopen is. Ze gaan me helpen, hebben ze nu alweer voor de derde keer beloofd. Ik hoop dat het nu dan ook eens eindelijk een keer echt gaat gebeuren. driemaal is scheepsrecht  zeggen ze toch?
Nou ja...we zullen het zien en beleven.
In ieder geval is mij deze keer niet gezegd dat ik van mijn kant wel mijn best moet doen om de verstandhouding beter te krijgen. Zij stelde voor dat zij vanaf nu intermediair zijn, Als er ergernis of wat dan ook is dan bellen we naar haar en zij bemiddelt. En ik hoef ook mijn tuin niet aan te passen, dat is geheel aan mij wat ik er in wil hebben staan. Ik doe nog wel een poging om een stukje brandnetelvrij te maken onder de heg en daar wat stenen neer te leggen. Als ik eindelijk eens wat meer puf heb....

Het was ook alweer een eindeloze zoektocht naar een liedje.
Pffff ik weet het niet hoor, maar ik ben overal poepiebah van. Een winterslaap, maar dan in zomer lijkt me wel wat. En dan FRIS en FRUITIG en SUPERGEZOND wakker worden. Zoiets...
In ieder geval ga ik terug in de tijd met When in Rome-I promise
*´¨)
¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Enjoy*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★

Zwijmelen op Zaterdag

tis nog maar de eerste laag, GROEN :)

Het is al zaterdag, net 14 minuutjes.
Ik zit nog hier, onrust giert door mijn lijf.  Het is weer zo ver. En weer grijpt het me naar de keel. Ik kan nog steeds niet normaal reageren als mensen zo achterbaks doen, het geeft me een heel onveilig gevoel. En gevoel dat ik opgejaagd wordt. En dat alles, omdat ik mensen naast me heb wonen, die wensen dat we heel erg stil zijn. Dat we ons niet als gezin gedragen. Dat mijn pubers zich niet als pubers gedragen.
Het moment dat we hier kwamen wonen was het al fout.
Ik herinner me de woorden in het mediation gesprek een paar jaar later nog wel..."zo erg hadden ze het nog niet meegemaakt."
Wist ik veel dat er op dat moment behoorlijk gejokt werd. Dat de vorige bewoners elkaar steeds te lijf gingen en zo'n beetje alle deuren ingetrapt hadden. Dat ze regelmatig de politie aan de deur kregen. Dat hoorde ik later van de oma, die de post kwam halen die nog steeds hier werd gebracht. Andere buren bevestigden dat verhaal trouwens ongevraagd. Toen ik op zoek ging naar sporen vond ik de scheuren in de sponningen, de deuren waren allemaal vernieuwd.
Wat ik ook al heel snel leerde was dat iedereen op de hoogte werd gebracht over ons. Tot de mannen van de onderhoudt, meteropnemers en gaswacht aan toe. Mensen die ons helemaal niet kenden. Iedere keer moest ik het weer aanhoren, en het gebeurde wel dat ik op hele nare manier behandeld werd door zo'n snotneus, die hier dan onderhoud kwam plegen.

Dus kreeg ik gisteren een brief,
werd ik zo ontzettend kwaad dat ik herrie ben gaan maken. Maar nu echt!
6 Jaar lopen we al op teentjes, zeg ik steeds stil nou, praat niet zo hard( ken je dat, tegen een autist, dat werkt dus niet) en ben ik bang dat er woorden komen. De vrienden en -dinnen van de kids kijken steeds weer raar op als ik vraag of ze op sokken de trap op willen gaan, de deur zachtjes dicht willen doen enzovoorts. Ja zij laten de deuren nog wel eens flink klappen ja....thuis bij hun gaat het er een stuk relaxter aan toe.
Ze wilden maandag op huisbezoek komen.
Dat doen we dus niet! Geen beschuldigingen in mijn eigen huis. Dat is onze veilige plek.

Na 6 jaar ons zwartmaken, heb ik zelf ook maar eens een aantal klachten over mijn buren gedeponeerd. Want ik ben er zó klaar mee. Dit is een eengezinswoning, helaas gehorig ja. Dat klopt, wij horen(en ruiken) ook ALLES! En nee wij zijn daar ook niet altijd even blij mee.
Maar kunnen we dan evengoed elkaar de ruimte geven om te leven?

Ik had eigenlijk ergens anders over willen schrijven, maar ik zat zo overvol hiermee dat dit het geworden is. Het liedje is een onvervalste zomerhit uit '76. Van het weekend gaat het weer warmer worden, past dit helemaal bij :)
 *´¨)
 ¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ ★ *¨*•.¸¸.. ★Fijn Weekend *¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★*¨*•.¸¸.. ★