Happy Birthday

12 Jaar geleden zag hij het levenslicht.

Wie had toen ooit kunnen denken dat veel de volwassen mensen om hem heen zo kinderachtig en zo wreed tegen hem zouden zijn. Wie had toen ooit kunnen bedenken dat al die mensen die ik toen mijn familie noemden nu in geen velden of wegen te vinden zijn. Wie had dat toch ooit kunnen bedenken.

Gefeliciteerd lief kind.

Ik wens jou nog veel jaren toe, en ik wens je veel mensen om je heen die wel liefdevol en warm zijn. Niet wanneer het hen uitkomt maar gewoon altijd , omdat dat het eerste en bovenal belangrijkste gebod is die we hebben meegekregen.

Heb de ander lief als jezelf!

Ik bedenk me nu dat veel mensen zichzelf wel erg moeten haten......

________________________________________

12 Years ago he saw the light.

Who would have thought that many mature people around him would be so childisch and even creul. Who could have thought that the people I called family just then, are nowere to be found today. Who could think of that?

'Congratulations dear child.

I wish you many years to come, with a lot of people around you that care a lot. No twhen it suits them ,but always , just because it is the first and most important commandment:

~Love one another as yourself~

I realize now that many people must hate themselves very much.

~

Lege tas

Jarenlang sleepte ik altijd van alles met mij mee in een grote tas. Ik leek wel wat op mijn opoe, als je haar zag zag je haar tas. In die tas zat van alles. Een rolletje pepermuntjes en fruitsnoepjes die ook nog eens apart verpakt waren. Dat was dus dubbel uitpakken. Altijd had ze een flesje 4711 en later frisdoekjes van hetzelfde merk. Zakdoekjes, puzzelboekje en pen,wat te lezen, naaigerei voor het geval er knoopjes van de kleding afsprong. Je wist maar nooit toch? We hebben vaak dankbaar gebruik gemaakt van haar naald en draad. Ook had ze er altijd een sok op breipennen in zitten. Voor als ze zich verveelde wanneer ze ergens was. Ze was nml de geitenwollensokkenbreister van de familie. Mijn vader wou geen andere sokken dan de hare. Grijs, groen, rood gemêleerd. En zo had ze er nog veel meer in zitten. Portemonnee, zo'n grote waar je de briefjes niet in hoefde op te vouwen. Het had twee vakjes voor losgeld en een magneetje waar de centjes aan vastplakten....dat was het tussenschotje. Die tas...die staat nog bij mijn tante. Een gekoesterd bezit.

Jaren later deed ik dus hetzelfde. Natuurlijk begon ik bescheiden met alleen wat make-upjes en een portemonnee en zakdoekjes.Ik had niet veel nodig. Maar langzamerhand kwam er al meer bij. Etherische olietjes-parfum, pen, potlood, kristallen om mij te beschermen, rescue remedie van Bach voor het geval ik of de kinders iets overkwam. Mijn Nei-blad, voor als ik in de paniek schoot of een astma aanval kreeg, dan kon ik het weg Nei-en. Een pakketje eten, voor als ik honger had(en trillerig werd) en een flesje water ....Tja en dan de portemonnee, die inmiddels uitpuilt van de pasjes en mijn mobieltje. Ik had dan ook een grote tas,want in de luiertijd van de kinders kwamen die er ook nog bij, met toebehoren. Ik heb wat afgesleept. Mijn schouders deden er zeer van en ik had mijn handen nooit eens echt vrij. Letterlijk een rugzak....Hoe het kwam dat het door de jaren heen steeds meer werd weet ik ook niet hoor. De luiers zijn verdwenen maar de grote tas is er nog jaren geweest. Van rugzak naar zo'n "schuin over de borst-tas"(zat voor geen meter ook dat nog) en toen kwamen de schoudertassen. Van bruin naar paars en als laatste een roze. Ik begon er al meer van te balen maar kon echt niet minder meenemen. ECHT!

Vorig jaar was ik het ineens zo zat dat ik de tas van dochterlief van de haak pakte en die vulde met mobiel,portemonnee en make-upjes en verder niks!
Wat een verademing.....
Ik beloofde mezelf plechtig dat ik het nooit meer zo ver zou laten komen!!!!
U raadt het al,
dat is me dus niet gelukt :-(
Voor ik er erg in had kreeg ik de rits niet meer dicht! En zwaar dat hij werd....ook dat nog. Mijn schouder bezweek er zowat onder. Ik heb echt een aantal keer een grote opruiming gehouden hoor, en dan ging het ook best wel eventjes goed....maar ja, het bleef zeuren.
Ik heb hem nog steeds, hij is zo leuk(zie foto)
Hij is wat versleten, een beetje uitgewoond, maar ooo zo licht.
Jawel, het is me gelukt !
Hoe ik dat gedaan heb?
Ik heb mijn 'rugzak' geleegd. Ik heb losgelaten en weggedaan, alles wat mij gevangen hield in angst en afhankelijkheid. Dus weg kon de Rescue, en de beschermingskristallen, de mini-chembuster, het Nei-blad, het waterflesje en het overlevingspakketje eten. Ik heb het niet meer nodig......Godzijdank!
Hoop dat mijn tasje nu voorgoed licht blijft.

~

this time no translation...please use google translate.

Drie weken / Three weeks

Het is alweer drie weken geleden.

Drie weken van zuivering.

Drie weken van heel hard groeien en heel hard ontdekken.

Hoe diep ik erin gezeten heb en hoe veel ik nog op te ruimen heb.

Elke dag krijg ik wel een openbaring lijkt wel en elke dag moet ik weer opnieuw mijn positie voor God innemen.

Waar sta ik nu in mijn leven?

Waar wil ik heen?

Welke kant word ik op gestuurd?

Het is een groot avontuur en ook best wel eens een angstig avontuur. Ik moet loslaten wat ik zo krampachtig vasthield, uit angst ten onder te gaan.(lees ziek te blijven/worden/dood te gaan) Ik mag vertrouwen dat ik dat alles helemaal niet nodig heb om ten volle te leven. Ik mag de vrijheid en de vreugde die mij is beloofd gewoon pakken. Ik mag dus opruimen. En het gekke is dat ik nu besef dat dat al een tijdje gaande was. De weg was al bereid. Nog niet bewust, maar er waren al heel wat zaadjes gezaaid in mijn hart. Ik had al dingen losgelaten. Ik had al afstand genomen. En nu is de tijd gekomen om het ook allemaal op te ruimen.

Dozen vol staan al klaar,

en ongetwijfeld komen er nog meer dozen bij.

De eenvoud die ik nastreefde al die jaren, die is nu begonnen, met het opruimen van alles wat mij heeft gebonden aan angst en afhankelijkheid. Ik hoef het niet zelf te doen,

het is al gedaan voor mij,

al wat ik mag doen is er naar uitreiken.

_________________________________________

It's been three weeks.

Three weeks of purification.

Three weeks of growing and discovering.....

How deep I have been in it all and how much I have to get rid of.

Everyday I have a revelation, and everyday I have to take my position before God again.

Where am I In my life?

Where do I want to be?

Where is God leading me?

It's a huge adventure and a scary one. I have to let go what I held so anxious in my hands(so scared to become ill, stay ill or even die) I may trust in God, I don't need this! In him I can live fully and the freedom and joy that was promissed me is there for me to reach forward to.

So I may clear all the clutter. And the strange thing is, He sowed his seeds in my heart a long time ago. The road was already prepared. I had it al hidden away in boxes and sideboards. Now is the time for it all to clear.
Boxes full of it are awaiting. Undoubtedley there will be more.

The simplicity I pursued all these years has started with clearing all that had me tied to fear and dependency. I don't have to do this all on my own!

It's already been done,

and all I have to do is to reach for it.........

~

Zou je zo zijn geweest als je door iedereen geliefd was? Als alles mogelijk was geweest om jou maar te kunnen helpen, omdat geld geen rol speelde?Als je nooit hoefde te smeken om de meest elementaire dingen , gewoon, omdat er altijd geld genoeg was?
Als iedereen je even aardig zou vinden?
Als familie zich allemaal als volwassenen hadden durven gedragen en jou hadden willen opvangen, in al je wanhoop van het in de steek gelaten zijn, door de meest belangrijke figuur in je leven? Zou het allemaal zo zwaar zijn geweest als je vader er nog elke dag voor je was geweest?
Opa nog leefde?
Oma nog leefde?
Je ooms er voor je wilden zijn?
En de opa en oma en ooms en tante van jouw pappa's kant niet onzichtbaar waren geweest?
Zou je dan nog zo druk, zenuwachtig, eenzaam, wanhopig, boos en verdrietig zijn geweest?

Of zou je dan, net als het kleine peutertje van toen, vol levenslust zijn, vol vertrouwen in het leven en wat komen gaat?
We kunnen er alleen maar naar gissen.
En hopen dat God zijn ingang bij jou krijgt.
Zodat je niet meer afhankelijk bent van de mensen om je heen maar stevig staat in zijn vrede en zijn kracht en zijn liefde.

~Gedoopt/ Baptism~

She by Bibje

Vandaag was het dan zover.
Wat ik 20 jaar geleden al vertelde aan mijn moeder heb ik nu echt gedaan!
Ik ben gedoopt.
Ik heb mijn hele ziel en zaligheid laten zuiveren door onderdompeling in het water.
Ik kan nog niet zeggen hoe ik me nu voel en wat er veranderd is, het is allemaal zo overweldigend geweest. De getuigenis, de onderdompeling in brrrrrKOUD water , de gebeden daarna, de zalving en de indaling van de Heilige Geest. De felicitaties en de kadootjes die ik niet verwacht had maar OOOOOOOO wat mooi!!! Al die mensen die me zoenden en omhelsden. De tranen van mijn oom. De zon buiten en dat warme gevoel wat ik had en nog steeds heb. Al die woorden die over mij zijn uitgesproken, al die beloftes in Jezus naam. Ik moet het eerst laten bezinken, tot me door laten dringen.
Wat is er nu eigenlijk anders?
Ik ben alleen koppie onder gegaan.

En toch,
stond de wereld even stil,
tikte de klok even niet maar was er eeuwigheid,
ging de hemel open,
en werd ik een ander mens.

______________________________

Today was the day.
What I told my mum 20 years ago I wanted to do, I did this very day!
I've been baptised.
I gave heart and soul to be purified in the water.
I can't tell you how I feel and what has changed, it's been all so overwhelming. The testimony, the emersion in brrrrrrr COLD water, the prayers after, the anointing and the descent of the Holy Spirit. The congratulations and the gifts wich i did not expect but OOO they are so beautifull!!! Al the people who kissed and hugged me. The tears of my uncle. The sun outside and that warm feeling I had and still have. All those words pronounced over me, all those promisses in Jesus name. I have to let it sink in.
Because what really is different from this morning?
I only went for a dip, didn't I?

And yet,
the world stood still for a while,
the clock stopt ticking, eternity was there.
Heaven opened up,
and I became different person.....

~

even rust

"Handen" van mijn vader en zoonlief en dochterlief op de Intensive Care.

Het was een lege kerst voor ons.
Geen ouders meer om het mee te vieren.
Zoonlief die maar naar pappa was gegaan waardoor ik en dochterlief met zijn tweetjes over waren. Ik had het nog wel overleeft, met een film en warme chocomel op de bank,maar voor dochterlief, die nog immer niets verwerkt heeft van de afgelopen drie jaar, was die stilte bedreigend en erg moeilijk. Ze wilde weg, ergens heen, vriendinnetjes laten komen om te logeren, de dagen overschreeuwen......alles om maar niet stil te hoeven staan bij ons gemis. Om maar niet te hoeven voelen. Om maar te vergeten.Net doen alsof.
Ik ben blij dat we even rust hebben.
Oud en nieuw nog en dan kunnen we weer gewoon verder leven.
___________________________________________

It's been an empty Christmas for us.
No parents to cellebrate it with.
Son went to his dad, daughter and I were alone together. I would have survived with a movie and a hot chocolate on the couch, but for my daughter, who still hasn't mourned over the last three years, the silence was threatning and very difficult. She wanted to go out, having girlfriends to come over, scream the day away....all so she would not have to remember our loss. So she would not have to feel. So she could forget. Just pretending.
I'm glad this part is over now.
Only newyears eve to come...and then we can go on living "peacefully".

Above a picture of mij fathers hand when he stayed at the Intensive care, just waking up from his coma. The other hands are from my son and daughter.

~

His birthday/ zijn verjaardag

Mis je nog elke dag.

Can't stop missing you.

~